Vanaf het moment dat ik een potlood kon vasthouden zonder het in mijn oog te rammen, tekende ik “figuurtjes”. Eerst probeerde ik Vandersteen en Sleen na te apen, maar na een tijdje begon ik zelf dingen te verzinnen. Er was geen opleiding “mannekes tekenen”, dus werd het Grafische Vormgeving, want iets moest ik studeren, en professioneel lanterfanten leek me toen nog geen haalbare carrière.

Na het behalen van mijn diploma dook ik de sector in, maar dat bleek een slangenkuil vol getalenteerde en vastberaden types die waarschijnlijk wél goede punten haalden en niet bij elke opdracht dachten: “Wat als ik hier gewoon mijn eigen zin mee doe?” Omdat ik geen supertalent was en de goesting snel afnam, gooide ik de handdoek in de ring en nam een brave kantoorjob bij een IT-bedrijf, waar ik leerde hoe saai vergaderingen kunnen zijn en hoe diep de menselijke geest kan zinken na de derde koffie van de dag.

Cartoons tekenen deed ik nog af en toe, als een verloren hobby tussen Excel-sheets en halfbakken team-building activiteiten. De droom om ooit gepubliceerd te worden lag ergens in een stoffige doos, naast een paar oude strips en het besef dat het leven vaak gewoon een aaneenschakeling van teleurstellingen is.

Tot ik, na veel jaren van niets bijzonders, via een kennis in contact kwam met de VVB. Plots begon er iets te bewegen, en voor hun blad Grondvest mocht ik een paar jaar lang maandelijks een cartoon maken. Het voelde als een sprankeltje hoop, een glimp van iets dat misschien, heel misschien, ergens heen kon leiden.

Toen kwamen er herstructureringen en ik moest ergens anders heen. Zo kwam ik bij ’t Pallieterke terecht, waar ik sindsdien wekelijks twee à drie cartoons maak.

Ooit hoop ik het kantoorleven definitief achter me te laten en me volledig te wijden aan het tekenen van dingen die mensen ofwel doen lachen, ofwel kwaad maken, of misschien allebei. Wie weet, misschien komt die dag er ooit. En zo niet, dan niet. Maar hoop doet leven, en zolang er potloden en koffie zijn, blijf ik tekenen.